door Theo Berends
Afgelopen zaterdag heeft het tweede team van Damvereniging VBI een uitstekende prestatie geleverd. Deze wedstrijd werd door teamleider Joost Hendriksen omgedoopt tot “De hel van het Noorden”. In Heerhugowaard werd S.N.A. met duidelijke cijfers 6-10 verslagen.
Deze wedstrijd stond aanvankelijk gepland zaterdag tien januari, maar werd wegens winterse omstandigheden uitgesteld. Nu worden damwedstrijden normaal gesproken zelden uitgesteld. Maar nadat er een landelijk weeralert was afgegeven, besloot de wedstrijdleider in overleg met het bestuur, om de gehele speelronde te verplaatsen naar 14 februari. Je zou dus denken dat de hele zevende speelronde is afgelast. Mooi niet dus. Damverenigingen konden in onderling overleg besluiten om hun op een andere datum te spelen, maar dan wel voor 14 februari. Dat alles resulteerde in een zeer warrig verloop van deze ronde. Diverse wedstrijden werden dus gewoon op geplande datum gespeeld. Achteraf gezien had er het volledige programma afgewerkt kunnen worden. Maar dat kun je een wedstrijdenleider of bestuur natuurlijk niet kwalijk nemen. Die beslissen op basis van de meteorologen, die dit adviseerde. Maar waarom dan niet besloten is voor een algehele afgelasting, is mij volstrekt onduidelijk. Nu wordt deze speelronde volledig versnipperd gespeeld, daar wordt toch echt niemand blij van. En het komt natuurlijk wel zeer amateuristisch over op de mensen die het dammen nog enigszins volgen.
De winters in Nederland zijn toch niet meer wat ze ooit waren. Zelf als achtjarige bewust de winter van 1963 meegemaakt. Met de mooie ijsbloemen op de ramen. De uiterwaarde waren volgelopen en indertijd vroor het echt drie maanden. De rijn die dicht gevroren was. Temperaturen onder de -20 waren geen uitzondering. Je kon gewoon van Huissen naar Angeren en Bemmel schaatsen. Maar dan wel op Friese doorlopers. Geld voor dure Noorse schaatsen (als die er überhaupt al bestonden) was er natuurlijk niet. Kan me nog zo voor de geest halen dat mijn Pa met Hentje Joosten ingevroren vis in de “vloten bloem” uit het ijs hakte. We waren thuis met ons zessen. Kregen we een opgewarmde baksteen, met daaromheen een geiten wollen sok, mee naar bed. Dat waren nog eens winters. Genoeg over de barre winter van 1963. Tijd voor het wedstrijdverslag.
Willem Hoek opende de score voor de Huissenaren. Hij won op overtuigende wijze van Coen Jong. Na een rustig klassiek begin kreeg Willem met 22.25-20×20 aardig wat grip op zijn tegenstander. Een fraaie omsingeling van het zwarte centrum resulteerde na 39…21-26? in een snelle overwinning voor Willem. Met een simpele combinatie, zijn derde overwinning alweer in vijf wedstrijden, nam Willem de felicitaties dankbaar in ontvangst. Willem laat op toernooibase enkele mooie varianten zien, welke hij in de partij berekend heeft.
Ook Rob Schrooten leverde een prima prestatie afgelopen zaterdag. Hij trad aan tegen Vic Voskuil en speelde een vlakke partij. Vanuit de Tsjegolew-opening leek er een flankspel partij te ontstaan. Maar schijnt bedriegt, na 8…20-24×14 en vervolgens 10.31-27×27, werd het duidelijk een rustige partij. Rob zal wel tevreden zijn geweest nadat Vic 33.50-45 speelde, omdat hij met een vier om vier ruil de partij helemaal in het slot gooide. De dammer uit Heerhugowaard verzuimde om 33.38-32×43 te spelen, dan was er een stelling ontstaan die zeer penibel was geweest voor Rob. Met hele goede vooruitzichten voor de witspeler. Na de afwikkeling werden de punten gedeeld en leidde de Huissenaren met 1-3.
Dan is het tijd voor Dirk Joosten. Aan het eerste bord speelde hij tegen Stef Keetman. Wat vele jongere dammers waarschijnlijk niet weten is dat Stef aan de basis heeft gestaan van het computerprogramma Truus. In 1988 bracht hij dat op de markt. Veel dammers, met name ook de grootmeesters maakte gretig gebruik van dit programma. Later werd Truus, qua speelsterkte ingehaald door Kingsrow van de Amerikaan Ed Gilbert. In het hedendaagse dammen is de computer onmisbaar geworden. Maar ook zonder Truus haalt tegenstander Keetman een behoorlijk niveau als wedstrijdspeler. Het werd een boeiende partij, waarin Dirk vanuit de opening, zich liet opsluiten op zijn korte vleugel. Nadat de Huissenaar zich had ontdaan van de KVO belandde hij in een halve hekstelling. Dat stelde allemaal weinig voor. En nadat het schijven aantal gereduceerd was tot een vier om vier, werd de vrede getekend.
Geert van Aalten speelde tegen een generatie genoot René Boulonois. René speelde o.a. in 1980 namens IJmuiden mee in de beslissing wedstrijd tegen Huissen om de landstitel. In die tijd een zeer sterke speler, die in 1980 ook de finale van het NK speelde. Voor Geert geen onbekende. Zij duelleerde al in 1975 in het jeugdkampioenschap van Nederland voor het eerst tegen elkaar. De opening was veelbelovend. Met 7.32-28×28 koos René voor een rustige voortzetting waar een hekstelling met 7.32-28×27 goed speelbaar zou zijn. Geert laat vervolgens het centrum aan zijn tegenstander, die zoals hij zelf aangaf, erg voorzichtig speelde. Beide spelers toonde respect voor elkaars damkwaliteiten. En zo eindigde ook hun vierde ontmoeting in een puntendeling.
Mooi om te zien dat Cas Schaapveld zijn debuut heeft gemaakt in ons tweede team. Cas ontwikkelt zich razendsnel tot een dammer waar je rekening mee dient te houden. Hij schiet gelijk aan de AEX-index zo door de 1000 (rating) punten heen. En Cas had niet zomaar een tegenstander in Vitalia Doumesh. Deze damster, van Letse afkomst, was maar liefst viermaal dameskampioen van Nederland. Vanuit de opening kreeg Cas, met zwart spelend, een halve hekstelling op het bord. Met het uitdunnen van het materiaal aan de andere zijde van het bord, speelde zoals je een halve hek gespeeld dient te worden. Dat ging hem voortreffelijk af. Vitalia kreeg geen enkele grip op het spel van Cas. Op het juiste moment verbrak de Huissenaar met 30…20-25 31….15×24 de halve hek en kwam niet in problemen Met remise als mooi resultaat.
Vervolgens was het aan Marcel Janssen om hun kopman Steven Wijker (1433) in bedwang te houden. Dat soort klusjes is Marcel wel toevertrouwd. Dat speelt toch veel lekkerder, dan dat je denk dat je voor de winst moet spelen. Marcel die de zwarte schijven hanteerde speelde zeer behoedzaam. Na de bekende Andreiko opening 1.32-28 20-25 lukte het Wijker maar niet om ergens voordeel te halen. Na de twee om twee terugruil met 25.38×36 was ervoor zwart niets aan de hand wat ook maar enigszins verontrustend zou kunnen zijn. Na zestig zetten werd dan ook remise overeengekomen. Een sterke pion van de tegenstander uitgeschakeld, waarmee een mooi eindresultaat steeds dichterbij kwam.
Ruud de Kooter, die dit seizoen wat ongelukkige partijen, als invaller van het team speelde, nam het op tegen Guido Verhagen. Een speler van ongeveer gelijke sterkte. Ruud was maar in één ding geïnteresseerd deze dammiddag. Niet verliezen was zijn doelstelling. Vele weten dat Ruud graag mooie en interessante partijen wil en kan spelen. Maar deze wedstrijd toonde hij zich een echte teamplayer. In een klassiek-achtige partij liet hij er gras over groeien wat zijn speelwijze zou zijn. De ruiltjes volgde elkaar in een rap tempo op. Vele dammers gruwen ervan om zo’n tegenstander te krijgen. Maar ruilen is natuurlijk een onderdeel van ons mooie spel. En om de goede ruilen op het juiste moment en nemen, is ook nog niet zo gemakkelijk. Als je te veel achterwaarts ruil, kom je in een later stadium van de partij, gegarandeerd in de problemen. Ruud ruilde dus met kennis van zaken, en boekte zo het achtste bordpunt in deze wedstrijd.
Het slotakkoord was, hoe kan het ook anders, voor Jan van Loenen. Jan speelde tegen Jan Groeneweg een sterk strategische partij. Laatst hoorde ik in een Podcast van Rienk van Marle en Friso Fennema de vraagstelling: “ben jij een aanvaller of een strategische dammer”. Wat betreft Jan van Loenen weet ik het antwoord wel. Jan is een pure strategische dammer. Jan is als een “oude dieselmotor”. Als die eenmaal op stoom komt, is hij niet meer te stoppen. Dan gaat hij tot het uiterste om eruit te halen wat erin zit. Dat is dammer Jan van Loenen ten voeten uit. Dat ondervond Jan Groenenveld afgelopen zaterdag. Lange tijd was er weinig aan de hand in deze partij. Ze gaven elkaar de nodige speelruimte op het bord. Als een sluipmoordenaar had onze Jan inmiddels zeven tempi voorsprong opgebouwd. De Huissenaar stond met zijn damschijven centraler op het dambord. Toen de dammer uit Heerhugowaard ook nog eens een twee om twee ruilde, belandde hij een zeer nadelig eindspel. Dan weet je wel waar dat op uitdraait. Jan rechte de rug en haalde zo haalde zijn derde overwinning van het seizoen binnen.
Een fraaie teamprestatie die aantoont dat we geleerd hebben van het vorige seizoen. Het bekende “als er niemand verliest…..” liet zich afgelopen zaterdag weer gelden. Mooi mannen, houdt deze manier van spelen vast, dan kunnen er nog mooie successen volgen in de nabije toekomst. Door deze fraaie overwinning is het team, in tegenstelling van vorig seizoen, vrij van degradatiezorgen. Er staan nog twee zware wedstrijden op het programma, maar we kunnen vaststellen dat seizoen nu al wel is geslaagd. Blijft natuurlijk wel jammer van die uitglijer tegen Huizum, anders hadden we gewoon meegestreden voor de tweede plaats. Wat dan weer recht geeft op promotiewedstrijden. Laten we ons vooral richten op de volgende speelronde, dan komt damvereniging Het Noorden uit Groningen op bezoek. Deze wedstrijd, als koning winter het toelaat, vindt plaats op 31 januari.